ก่อนไปนี่กลัวมาก กลัวทั้งบัตรหมด ทั้งคนเยอะ(อันนั้นมันแน่...)
ได้ยินเสียงแว่วมาว่ามีคนไปออรอกันตั้งไก่โห่ 7 โมงอะ
แต่ที่ยิ่งกว่านั้นคือ มีคนไปตั้งแต่ ตี3
….
…….
…………..
คือแบบ เหอๆ ถ้าบัตรเต็มจะทำไงเนี้ย
แต่เอาเหอะ ไปก็ไป พอไปถึงประมาณเที่ยงกว่า
คือแบบ โหยยยยยย คนหรือม๊อบฟร้าเยอะมวากกกก
เยอะมากๆ เยอะเวอร์ๆอะ
ที่ยิ่งกว่านั้น คือแถวซื้อบัตร
ตอนนั้นทั้งร้อน ทั้งอึดอัด
แต่ยังไงหลินก็สู้โว้ยย ไหนๆก็มาแล้วฟระ ร้อนยังไงกุก็ยอมโว้ยยย
เลยต่อแถวไป ผลัดเวรกะเพื่อนเฝ้าแถวบ้างล่ะ ประมาณนั้น
ต่อแถวกว่าจะได้ซื้อร่วม 3 ชั่วโมงอะ
ตอนนั้นคือบัตรนั่งหมดแล้ว (วันแรกนะ) เหลือแต่บัตรยืน 3500 กับ 4500
เลยซื้อบัตร 3500 มา (แบบว่ามันจน...)
แต่ที่แน่ๆคือ บัตรเราได้เวลา 15 นาฬิกา 15 นาที และดูวันที่ 15
พอซื้อเสร็จ...
ฝนตก....
เลยหลบฝนเข้าไปข้างในและไปดูตรงด้านบนของสยามเซ็นเตอร์แทน
คือมองลงไปแล้วสวยมากๆเลยอะ มีสีแดงเต็มไปหมด แคสสิโอเปียพลังมหาศาลจริงๆ
รู้สึกอบอุ่นมากเลยอะ เราว่าดงบังคงรู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน
บางคนมีแบบเป็นลม น่าสงสารมากอะ แต่หลายคนนี่มีความพยายามมากๆ
ยอมทนฝน ทนแดด ทนลม แบบสุด เสียงกริ๊ดก็แบบว่าไม่มีหลุดเลยทีเดียว
จนประมาณ 5 โมงครึ่งกว่าๆดงบังก็มา
รู้จากเสียงกริ๊ดที่ลั่นสยามเซ็นเตอร์
เราก็อยากตามอะ แต่กลัวโดนเหยียบตาย เพราะคนตามเยอะมากๆ
เลมานั่งอยู่ร้านพิซซ่าคอมปานีที่สยามเซ็นเตอร์แทน
ขนาดเราเห็นจากจอมอนิเตอร์ของพารากอนยังแบบ
ประกายความเจิดจ้า ส่องประกายยยยยย
คนที่เห็นใกล้ๆคือ ไม่ตายก็บ้า 2 อย่าง
จนกระทั่งดงบังเดินขึ้นเวที
เราก็ได้แต่กริ๊ดไกลๆ ถ่ายรูปไกลๆ
ขนาดอยู่ไกลขนาดนี้ ยังแบบ
แบบยุนบนเวทีคือ เก๊กเอาการเลยอะ
แถมมียุนแจโมเม้นอีก (อันนี้ถ่ายไม่ทันเพราะมัวแต่อึ้ง)
วันนั้นคือ ได้แต่หวังว่าชางมินคงไม่หยิกเวอร์นักหรอกนะ
พอเห็นตัวจริง
ทีนี้พอดงบังกลับ ก็เลยไปตามที่ทางเดินหน้าร้านพิซซ่าคอมปานี
เห็นแบบชัดเจนน มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เรางี้แบบ กริ๊ด ได้แต่กริ๊ด อย่างเดียวจนสุดเสียง
หูเงี้ยแบบ อื้อไปหมดเลย
แต่เราก็รู้สึกดีใจมากๆๆๆ
เพราะยุนโฮอะ หันมาโบกมือให้ฝั่งเราด้วยย!!!
เรางี้แบบ กริ๊ดดดด หล่อมากกกก
ชางมินก็น่ารักมาก ขนาดเห็นไม่ค่อยชัดนะ แต่ยังแลเห็นถึงความเจิดจ้า
เราว่าบรรยากาศสัมพาทย์ที่ไทยวันนี้ดูกันเองมากๆ ทุกคนยิ้มอย่างจริงใจ
ดงบังวันนี้เรารู้สึกเลยว่า พวกเค้าสีหน้าดูมีความสุขมาก
เพราะสีแดงทั่วสารทิศ ที่พวกเรามีให้เค้า
แต่เราดันงี่เง่าไม่มีเสื้อแดง เลยคว้าแต่ร่มแดงไป
วันนั้นเลยอมยิ้มตลอดทางเลย
เรารู้สึกได้หลายๆอย่างจริงๆ
เราน้ำตาไหลเพราะความตื้นตัน
เพราะ วงนี้ เราไม่เคยไปคอนเสิร์ต แถมยังไม่เคยเห็นตัวจริงเลยแม้แต่ครั้งเดียว
เห็นแต่ในทีวี หรือ หน้าจอคอมเท่านั้น
ตอนนี้เราเข้าใจแฟนคลับที่ร้องไห้ให้ดงบังแล้ว ว่าพวกเขารู้สึกยังไง
ตอนนี้เรารู้สึกว่า เมื่อไหร่จะถึงวันนั้น วันที่พวกเราจะได้อยู่ แสดงพลังให้ทั่วโลกได้เห็นถึงความจริงใจของแฟนๆชาวไทย
ให้ดงบังเห็นถึงความรักที่เรามีให้เค้าเสมอมา
เมื่อเช้าใครดูจมูกมดบ้างง่ะ พิธีกรมันว่าเหน็บแหนมดงบังอะ เราไม่ชอบเลยอะ !!!
เราว่ามีสมองดีพอนะ เราไม่ได้บ้าเกาหลีมากขนาดนั้นซักหน่อย เราแค่ชอบดาราแล้วไงอะ
เราไม่ได้คิดจะผลัดผ้าถุงไปใส่ฮันบกตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ ชริ
เด็กไทย ยังไงก็ต้องรักเมืองไทยอยู่ดีอะแหละ ไม่คิดวิเคราะห์ให้ดี
พอเปลี่ยนไปดูอีกช่อง อะไรไม่รู้เมืองขึ้นเกาหลี
เหอะ...เมืองขึ้นเกาหลี เอาสมองไปคิดให้ดีก่อนได้ปะ!!!
ถ้าไม่อย่างนั้นเด็กไทยไม่หนีไปเกาหลีหมดแล้วล่ะ เหอะ
เห้อ...พอเราได้ยินแบบนั้นแล้วเราอารมณ์ขึ้นจริงๆอะ จะมีใครคิดว่าเราเป็นไรมากปะเนี่ย
ปล....วันนี้เราว่าเราแปลกอะ....แปลกสุด ดูเวอร์ไปปะเนี้ย
ปล2....เราอยากดูคอนไวๆแล้วโว้ยยยย ใครยืนฝั่ง BRวันที่ 15 ก็เจอกันนะจ๊ะ
ปล3...รูปไม่เยอะ เพราะมัวแต่อึ้ง 55555
ปล4..ขอคุนทุกๆคนมากๆนะ ขอบคุนดงบัง เรารู้สึกดีจริงๆ
ปล5....ขอโทษจริงๆที่ไม่มีรูป โฟโต้ช๊อปมันเจ๊งง่า
ปิดท้ายด้วยเพลงที่ทำให้เราหลงรักดงบัง
edit @ 15 Oct 2007 16:23:00 by **林 林[Lin] 愛 CM ~**
edit @ 21 Oct 2007 12:32:02 by **林 林[Lin] 愛 CM ~**










